Homeopathie

Homeopathie is een natuurlijke geneesmethode. Deze methode gaat ervan uit dat de patiënt een zelfgenezend vermogen heeft, een afweersysteem of levensenergie op lichamelijk, emotioneel en mentaal vlak. De homeopathie stimuleert dit eigen herstelvermogen met behulp van natuurlijke middelen.

Voor mij als homeopaat bestaat de mens niet uit allemaal afzonderlijke elementen, maar uit een eenheid die op lichamelijk en emotioneel niveau zo goed mogelijk probeert te functioneren in zijn omgeving. Dit wordt ook wel holisme genoemd, naar het Griekse woord holon dat ‘het geheel’ betekent.

De Duitse arts en chemicus Samuel Hahnemann ontwikkelde na veel geneesmiddelenonderzoek (met behulp van gezonde proefpersonen) de Klassieke Homeopathie. Nog steeds vinden overal op de wereld soortgelijke onderzoeken plaats en worden er steeds meer (homeopatische) middelen aan de materia medica toegevoegd.

 

Basisprincipes van de homeopathie

De homeopathie berust op twee wetten of principes, namelijk:

1. Het gelijksoortigheidsprincipe

Deze gaat ervan uit dat symptomen van een patiënt worden genezen door het toedienen van een geneesmiddel dat bij inname door een gezond persoon die symptomen juist veroorzaakt.

Wanneer een gezond iemand door een bij wordt gestoken, zie je al snel een rode zwelling ontstaan die warm en pijnlijk aanvoelt. Dergelijke symptomen komen ook voor bij een notenallergie. Als een persoon met deze allergie onverhoopt toch noten binnenkrijgt zal dit leiden tot veel jeuk, pijn, zwelling van de oogleden en een rode mond en keel.  Apis, het gif van de honingbij, is voor iemand met een notenallergie dus een prima homeopathisch middel.

2. Het principe van de minimale dosis

Omdat sommige middelen giftige planten of stoffen betrof zoals kwik of de blauwe monnikskap, begon Hahnemann deze middelen met water te verdunnen en krachtig te schudden. De chemische bijwerking werd zo tenietgedaan, maar het middel bleef toch zijn genezende kracht behouden. Er bleek een soort blauwdruk van het middel in het water achter te blijven. In zijn boek Water weet het antwoord laat Masaru Emoto met behulp van waterkristalfoto’s zien hoe water een soort geheugenfunctie heeft. In onderstaande documentaire over zijn werk wordt dit mooi uitgelegd.

Na een heftige en gewelddadige gebeurtenis ontwikkelt een man paniekaanvallen, slapeloosheid en hevige hoofdpijn. Bij dit symptomenbeeld past aconitum, de blauwe monnikskap. Dit middel kan veilig gegeven worden, omdat het bij de homeopathische bereiding vele malen verdund en geschud is.

 

Onderzoek naar de werking van homeopathie

Sceptici zeggen altijd maar weer dat homeopathie niet werkt en dat de effectiviteit niet bewezen is. Het is ook erg moeilijk om via de huidige natuurkundige en chemische onderzoeksmethoden een energetische behandelmethode als homeopathie te bewijzen. Ik werk zelf ook in een medisch laboratorium, waar ik met behulp van chemie een bijdrage lever aan het stellen van een diagnose door de specialist of waarbij vergiftigingsverschijnselen, veroorzaakt door een teveel aan geneesmiddelen, kunnen worden aangetoond. Met dit soort laboratoriumonderzoeken is de werking van homeopathie inderdaad moeilijk aan te tonen. De resultaten van een succesvolle homeopathische behandeling zijn natuurlijk wel in het bloed aan te tonen.

Met behulp van de ‘nieuwe’ natuurkunde, de zogenaamde veldtheorie of kwantumfysica, wordt de homeopathie al beter verklaarbaar. Het is dan ook een kwestie van tijd dat de homeopathie ook wetenschappelijk erkend is.

Zo is het de onderzoekers R. van Wijk en F.A.C. Wiegant van de Universiteit van Utrecht wel gelukt om het gelijksoortigheidsprincipe te bewijzen, het belangrijkste uitgangspunt van de homeopathie. In hun onderzoek werden dierlijke cellen opzettelijk beschadigd met een arsenicumverbinding, een giftige chemische stof. Vervolgens werd een deel van de cellen behandeld met een sterk verdunde arsenicumverbinding. Het bleek dat deze cellen zich sneller herstelden dan de onbehandelde beschadigde cellen.

De Franse onderzoeker Benveniste wist de werking van hoge potenties aan te tonen. Een andere Franse onderzoeker, viroloog Montagnier (hij won in 2008 de Nobelprijs voor het mede aantonen van het HIV-virus), bevestigde de werking van hoge verdunningen en publiceerde zijn bevindingen in het toonaangevende magazine Science in 2010.

Dit zijn hoopgevende onderzoeken, die ik als homeopaat en zeker ook als medisch-farmaceutisch analist zeer belangrijk vind. Onderzoeken die een kans verdienen om op werking en reproduceerbaarheid getest te worden en daarna gepubliceerd mogen worden, zodat iedereen er kennis van kan nemen.

Mijn droom is dat de reguliere geneeskunde en de natuurgeneeskunde op grote schaal actief gaan samenwerken, waarbij zij elkaar kunnen aanvullen en versterken. Deze bundeling van krachten, ook wel integratieve geneeskunde genoemd, komt uiteindelijk iedereen ten goede die worstelt met gezondheidsklachten van allerlei aard.